Kruisiging

Kruisiging was een Romeinse executiemethode.

In het christelijk geloof krijgt de kruisiging van Jezus betekenis als liefdevolle zelfgave.

Context

De kruisiging van Jezus is het centrale historische en theologische feit van het christelijk geloof. Volgens de evangeliën werd Jezus rond het jaar 30-33 na Chr. op last van de Romeinse prefect Pontius Pilatus gekruisigd op Golgotha, een heuvel buiten Jeruzalem. Kruisiging was een Romeinse executiemethode, bedoeld als maximale vernedering en afschrikking. Het was voorbehouden aan slaven, opstandelingen en de laagste criminelen. Dat christenen uitgerekend dit instrument van schande tot hun centrale symbool maakten, was voor tijdgenoten schokkend. Historisch is de kruisiging van Jezus goed gedocumenteerd, niet alleen in christelijke bronnen maar ook bij de Romeinse historicus Tacitus en de Joodse geschiedschrijver Flavius Josephus. Over de theologische betekenis ervan - verzoening, offer, overwinning - zijn in de loop der eeuwen verschillende modellen ontwikkeld.

Praktisch gebruik

De kruisiging bepaalt het ritme van het christelijk jaar. Goede Vrijdag is de dag waarop kerken stilstaan bij het lijden en sterven van Jezus. In katholieke kerken wordt de kruisweg gebeden - veertien staties die het lijdensverhaal volgen. Het kruis is het meest herkenbare christelijke symbool ter wereld. Christenen dragen het als sieraad, het staat op kerken, en het kruisteken is een dagelijks gebaar in katholieke en orthodoxe tradities. In de theologie is de kruisiging onlosmakelijk verbonden met de opstanding: zonder het kruis geen Pasen. Deze twee-eenheid van lijden en overwinning vormt de kern van de christelijke boodschap.

Categorie: Jezus & verlossing

Gerelateerde begrippen

Verder op GeloofLex