Heiligheid
Heiligheid in de christelijke praktijk verwijst naar een leven dat bewust gericht is op God. Het gaat niet om morele perfectie, maar om toewijding, zuiverheid van hart en openheid voor Gods Geest. Heiligheid is zowel een geschenk van God als een opdracht aan de mens.
God roept zijn volk op: 'Wees heilig, want Ik ben heilig' (1 Petrus 1:16). Heiligheid is niet iets dat mensen uit zichzelf bereiken, maar iets dat groeit door de relatie met God. Het gaat om een levenshouding waarin keuzes, relaties en gedrag steeds meer in lijn komen met Gods bedoelingen.
Context
In het Oude Testament is heiligheid primair een eigenschap van God die wordt overgedragen op plaatsen (tempel), tijden (sabbat) en personen (priesters). In het Nieuwe Testament wordt heiligheid gedemocratiseerd: alle gelovigen zijn 'heiligen'. In de rooms-katholieke traditie worden mensen na hun dood soms heilig verklaard (canonisatie). In de protestantse traditie ligt de nadruk op heiligheid als roeping voor alle gelovigen. De Wesleyaanse traditie benadrukt de mogelijkheid van volledige heiliging in dit leven.
Praktisch gebruik
Heiligheid in de praktijk betekent: bewust leven, eerlijk zijn, je laten leiden door Gods Geest, tijd maken voor gebed en reflectie. Het is geen wereldvreemde afzondering, maar betrokken en integer leven midden in de samenleving. In kerken wordt heiligheid gestimuleerd door sacrament, prediking en onderlinge aanmoediging.
Categorie: Geloof in de praktijk