Heilig

Heilig betekent apart gezet voor God. Het is een van de meest fundamentele begrippen in de Bijbel. Het Hebreeuwse woord 'kadosj' draagt de betekenis van 'afgezonderd', 'anders', 'gewijd'.

Het wijst op zuiverheid, toewijding en leven met aandacht voor God. Heiligheid is in de eerste plaats een eigenschap van God zelf: 'Heilig, heilig, heilig is de HEER' (Jesaja 6:3). Omdat God heilig is, roept Hij ook mensen op om heilig te leven. Dit betekent niet wereldvreemd zijn, maar leven met een bewuste gerichtheid op God en zijn waarden. Plaatsen (de tempel), tijden (de sabbat) en voorwerpen (de ark) werden in het Oude Testament heilig genoemd omdat ze aan God gewijd waren.

Context

In het Oude Testament is heiligheid sterk verbonden met reinheidsvoorschriften en het verschil tussen heilig en profaan. De tempel in Jeruzalem was de heilige plaats bij uitstek, met het Heilige der Heiligen als meest heilige ruimte. In het Nieuwe Testament wordt heiligheid gedemocratiseerd: alle gelovigen worden 'heiligen' genoemd en de gemeenschap zelf wordt gezien als tempel van de Heilige Geest. In de rooms-katholieke traditie worden bepaalde mensen na hun dood heilig verklaard (canonisatie) vanwege hun uitzonderlijke geloofsleven. In de protestantse traditie ligt de nadruk op heiligheid als roeping voor alle gelovigen.

Praktisch gebruik

In het dagelijks geloofsleven betekent heiligheid: bewust leven, tijd maken voor God, eerlijk en integer zijn. Het is niet beperkt tot kerkelijke momenten, maar strekt zich uit over het hele leven. In kerken worden bepaalde momenten als heilig ervaren: het avondmaal, de doop, stille gebedstijd. Heiligheid heeft ook een gemeenschapsaspect: samen leven op een manier die recht doet aan Gods bedoelingen.

Categorie: Kern van het geloof

Gerelateerde begrippen

Verder op GeloofLex