Heiligenverering
Heiligenverering is de praktijk van het eren en aanroepen van heiligen in de rooms-katholieke en orthodoxe kerk. Heiligen zijn overleden gelovigen die door de kerk officieel als voorbeeldig in geloof en leven worden erkend.
Heiligen worden niet aanbeden (dat is voorbehouden aan God), maar vereerd als voorbeelden en voorbidders. Gelovigen vragen heiligen om voor hen te bidden bij God. Elke heilige heeft een feestdag en wordt vaak verbonden met specifieke noden of beroepsgroepen (patroonheiligen). In Nederland zijn onder andere Sint Maarten, Sint Willibrord en de Martelaren van Gorcum bekende heiligen.
Context
De verering van heiligen begon al in de vroege kerk bij de graven van martelaren. In de middeleeuwen groeide het aantal heiligen en werden relikwieën (overblijfselen van heiligen) belangrijk. Het proces van heiligverklaring (canonisatie) werd in de 12e eeuw geformaliseerd door de paus. Tijdens de Reformatie werd heiligenverering afgewezen als onbijbels: alleen Christus is middelaar tussen God en mens (1 Timoteüs 2:5). In de rooms-katholieke en orthodoxe traditie blijft heiligenverering een levende praktijk.
Praktisch gebruik
In de rooms-katholieke kerk worden heiligen herdacht op hun feestdagen, worden kerken naar hen vernoemd en bidden gelovigen tot hen in specifieke noden. Sint Antonius wordt aangeroepen bij verloren voorwerpen, Sint Jozef bij werkloosheid. In Nederland zijn Sinterklaas (Sint Nicolaas) en Sint Maarten bekende heiligen wier feestdagen breed worden gevierd, ook buiten kerkelijke kring.
Categorie: Geloof in de praktijk