Discipelschap

Discipelschap betekent leven in navolging van Jezus.

Het krijgt vorm in keuzes, relaties en gedrag.

Context

Het woord 'discipel' komt van het Latijnse discipulus, dat 'leerling' betekent. In de Bijbel worden de volgelingen van Jezus discipelen genoemd - twaalf mannen die Hij persoonlijk riep om met Hem mee te trekken, van Hem te leren en Zijn boodschap verder te dragen. Discipelschap was in de antieke wereld een bekende praktijk: leerlingen trokken op met een rabbi of filosoof en namen diens levensstijl over. Bij Jezus kreeg dit een radicale draai: Hij koos zelf Zijn leerlingen, en de oproep was niet alleen intellectueel maar existentieel - 'Volg Mij' betekende een heel nieuw leven. Na de opstanding en Pinksteren veranderde discipelschap van een fysiek meelopen naar een geestelijk navolgen. De vroege kerk zag elke gelovige als discipel, niet alleen de twaalf apostelen.

Praktisch gebruik

In hedendaags christelijk taalgebruik verwijst discipelschap naar het bewuste proces van geloofsgroei en navolging van Jezus. Het gaat verder dan kerkbezoek - het omvat bijbelstudie, gebed, gemeenschap en het toepassen van geloof in het dagelijks leven. Veel kerken hebben discipelschapsprogramma's of kleine groepen waarin gelovigen samen groeien. Het idee is dat geloven niet individueel hoeft te zijn, maar dat je samen leert en verantwoording aflegt. In de Nederlandse context wordt discipelschap soms gezien als een evangelisch concept, maar het is eigenlijk gemeengoed in alle christelijke tradities - van katholieke geestelijke begeleiding tot protestantse bijbelkringen.

Categorie: Geloof in de praktijk

Gerelateerde begrippen

Verder op GeloofLex