Bekering

Bekering is een verandering van richting: je keert je naar God toe. Het Griekse woord 'metanoia' betekent letterlijk 'verandering van denken'. In het Oude Testament wordt het Hebreeuwse woord 'sjuv' gebruikt, dat 'omkeren' of 'terugkeren' betekent.

Het kan een moment zijn, maar is vaak ook een proces. Bekering betekent dat iemand bewust kiest voor een andere levensrichting. In de christelijke traditie gaat het om het afkeren van een leven zonder God en het toekeren naar God. Dit kan gepaard gaan met berouw over fouten, maar de nadruk ligt op het nieuwe begin. Sommige christenen wijzen een specifiek moment aan waarop zij zich bekeerden, anderen beschrijven het als een geleidelijk groeiproces.

Context

In het Oude Testament roepen profeten het volk Israƫl herhaaldelijk op tot bekering: terugkeer naar God en zijn geboden. In het Nieuwe Testament begint zowel Johannes de Doper als Jezus zijn publieke optreden met de oproep 'Bekeer u'. In de vroege kerk ging bekering samen met doop en een periode van onderricht. Tijdens de Reformatie werd bekering benadrukt als persoonlijke geloofsovergave. In de evangelische en pinksterbeweging (vanaf de 18e en 19e eeuw) kreeg het begrip een sterk persoonlijk karakter, vaak verbonden met een bewust keuzemoment. In Nederland speelt bekering een rol in zowel traditionele als evangelische kerken.

Praktisch gebruik

Bekering kan zich op veel manieren uiten. Sommige mensen ervaren een plotselinge verandering na een ingrijpende gebeurtenis, anderen groeien geleidelijk naar geloof. In kerken wordt bekering soms gevierd met een getuigenis of een (volwassen)doop. In het dagelijks leven kan bekering zich vertalen in veranderende prioriteiten, herstel van relaties of een nieuwe kijk op het leven. Het is geen eenmalige gebeurtenis: veel christenen spreken over voortdurende bekering, een dagelijks kiezen voor de goede richting.

Categorie: Kern van het geloof

Gerelateerde begrippen

Verder op GeloofLex