Ziekenzalving
De ziekenzalving is een sacrament in de rooms-katholieke en orthodoxe kerk, waarbij een zieke wordt gezalfd met olie en gebed ontvangt voor genezing en kracht. Het werd vroeger 'het laatste oliesel' genoemd, maar is breder dan alleen voor stervenden.
De Bijbelse basis is Jakobus 5:14: 'Is iemand van u ziek? Laat hij de oudsten van de gemeente roepen; laten die voor hem bidden en hem zalven met olie in de naam van de Heer.' De ziekenzalving biedt troost, kracht en soms lichamelijke genezing. Het drukt uit dat God nabij is in ziekte en lijden.
Context
In de vroege kerk werd zalving met olie breed toegepast bij zieken. In de middeleeuwen verschoof de nadruk naar de stervenden en werd het sacrament 'het laatste oliesel'. Het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) herstelde de bredere toepassing: het sacrament is bedoeld voor iedereen die ernstig ziek is, niet alleen voor stervenden. In protestantse kerken bestaat dit sacrament niet, maar worden zieken wel bezocht en wordt voor hen gebeden. In charismatische kerken wordt handoplegging en zalving met olie ook gepraktiseerd.
Praktisch gebruik
De ziekenzalving wordt toegediend door een priester, vaak in het ziekenhuis of thuis. De priester zalft het voorhoofd en de handen met gewijde olie en bidt om genezing en kracht. Het geeft veel zieken en hun familie troost en vrede. In de rooms-katholieke kerk kan het sacrament meerdere keren worden ontvangen, bij elke ernstige ziekte of verslechtering.
Categorie: Jezus & verlossing