Biecht

De biecht is het sacrament waarbij een gelovige zijn of haar zonden belijdt aan een priester en vergeving ontvangt. Het wordt ook wel het sacrament van boete en verzoening genoemd. Het is een praktijk in de rooms-katholieke en orthodoxe kerk.

Bij de biecht vertelt een gelovige in vertrouwen aan een priester wat hij of zij verkeerd heeft gedaan. De priester luistert, geeft raad, legt een penitentie op (een gebed of goede daad) en spreekt de absolutie uit: de verklaring van Gods vergeving. De biecht is gebonden aan het biechtgeheim: de priester mag nooit onthullen wat er is gezegd.

Context

In de vroege kerk was de biecht een openbare aangelegenheid bij ernstige zonden. Vanaf de 6e eeuw, onder invloed van Ierse monniken, werd de privébiecht gebruikelijk. Het Concilie van Lateranen (1215) verplichtte jaarlijkse biecht voor alle katholieken. Na het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) werd de nadruk verschoven van juridische vergeving naar pastorale begeleiding en verzoening. In Nederland is de biechtpraktijk sterk afgenomen sinds de jaren zestig, hoewel er recent weer meer belangstelling is.

Praktisch gebruik

In de rooms-katholieke kerk kan de biecht plaatsvinden in een biechtstoel (anoniem) of in een gesprek met een priester. Veel parochies bieden vaste biechtmomenten aan, vaak op zaterdagmiddag. In de protestantse traditie bestaat de biecht niet als sacrament, maar worden er wel biechtgesprekken gevoerd in het pastoraat. Veel mensen ervaren de biecht als bevrijdend: het uitspreken van schuld en het horen van vergeving kan diepe vrede geven.

Categorie: Jezus & verlossing

Gerelateerde begrippen

Verder op GeloofLex