Sacramentele genade

Sacramentele genade is de genade die volgens de christelijke traditie wordt ontvangen door de sacramenten. In de rooms-katholieke en orthodoxe leer zijn de sacramenten kanalen waardoor Gods genade op een bijzondere manier werkzaam is.

De rooms-katholieke kerk kent zeven sacramenten: doop, vormsel, eucharistie, biecht, ziekenzalving, huwelijk en wijding. Elk sacrament schenkt een specifieke vorm van genade: reiniging (doop), voeding (eucharistie), genezing (ziekenzalving), vergeving (biecht). De sacramenten zijn niet magisch, maar tekenen waardoor God werkelijk handelt in het leven van gelovigen.

Context

De sacramenten ontwikkelden zich in de vroege kerk als concrete uitdrukkingen van geloof. Augustinus definieerde een sacrament als 'een zichtbaar teken van een onzichtbare genade'. Tijdens de Reformatie beperkten protestanten het aantal sacramenten tot twee (doop en avondmaal), omdat alleen deze in het Nieuwe Testament door Jezus zelf zijn ingesteld. Het Concilie van Trente bevestigde de zeven sacramenten van de rooms-katholieke kerk. In de protestantse traditie wordt het woord 'sacrament' soms vervangen door 'teken' of 'zegel'.

Praktisch gebruik

In de rooms-katholieke en orthodoxe kerk begeleiden de sacramenten het hele leven: van de doop bij de geboorte tot de ziekenzalving bij het levenseinde. Elk sacrament is een moment van ontmoeting met God. In de protestantse traditie worden doop en avondmaal gevierd als bijzondere momenten van genade. De manier waarop sacramenten worden beleefd verschilt sterk per kerkgenootschap en per persoon.

Categorie: Jezus & verlossing

Gerelateerde begrippen

Verder op GeloofLex