Verdiende genade
Het begrip 'verdiende genade' lijkt een tegenstrijdigheid: genade is per definitie onverdiend. Toch verwijst het naar een theologisch debat over de vraag of menselijke verdienste een rol speelt in het ontvangen van genade.
In de rooms-katholieke theologie wordt onderscheid gemaakt tussen 'voorgaande genade' (Gods initiatief) en 'meewerken met genade' (de menselijke respons). De mens verdient genade niet, maar kan door geloof en goede werken meewerken met Gods genade. In de protestantse theologie wordt elke vorm van menselijke verdienste afgewezen: genade is volledig Gods geschenk.
Context
Dit debat gaat terug op de discussie tussen Augustinus en Pelagius (5e eeuw). Augustinus benadrukte dat genade volledig van God komt, Pelagius stelde dat de mens zelf het goede kan kiezen. Het Concilie van Trente leerde dat de mens door Gods genade verdiensten kan verwerven, maar dat deze verdiensten zelf ook genade zijn. De Reformatie wees dit af: alleen geloof, alleen genade.
Praktisch gebruik
In de praktijk raakt dit debat aan de vraag: moet ik iets doen om Gods liefde te verdienen? De meeste christelijke tradities benadrukken dat Gods liefde niet verdiend hoeft te worden - het is een geschenk. Maar de respons op dat geschenk (geloof, goede daden, gehoorzaamheid) wordt wel als belangrijk gezien.
Categorie: Jezus & verlossing