Verbond
Een verbond is een relatie gebaseerd op belofte en trouw.
God sluit volgens de Bijbel verbonden met mensen om samen leven op te bouwen.
Context
Het verbond (berith in het Hebreeuws, diatheke in het Grieks) is een sleutelbegrip in de Bijbel. Het beschrijft de formele relatie tussen God en zijn volk - een relatie van beloften en verplichtingen. De Bijbel kent meerdere verbonden: het verbond met Noach (na de zondvloed), met Abraham (het land en het nageslacht), met Mozes (de wet op de Sinaï), en met David (het koningschap). Het Nieuwe Testament spreekt van een 'nieuw verbond' in Christus, waarbij de wet niet meer op stenen tafelen maar in het hart geschreven wordt. Het verbondsbegrip is fundamenteel voor het verstaan van de Bijbel: de tweedeling Oud en Nieuw Testament betekent letterlijk 'Oud en Nieuw Verbond'. Het verbond structureert de hele bijbelse verhaallijn.
Praktisch gebruik
In de gereformeerde theologie speelt het verbond een centrale rol. De 'verbondstheologie' ziet de hele bijbelse geschiedenis als één doorlopend verbondsverhaal. Dit heeft praktische consequenties: kinderdoop wordt bijvoorbeeld verdedigd als teken van het verbond. In de kerkelijke liturgie wordt het verbond regelmatig aangehaald: bij de doop, het avondmaal en de geloofsbelijdenis. Het avondmaal is het 'bloed van het nieuwe verbond'. In de Nederlandse gereformeerde traditie is het verbond een kernbegrip dat het hele geloofsleven structureert: van de doop van baby's tot de belofte van Gods trouw in tijden van twijfel.
Categorie: Bijbel & theologie