Nieuwe Testament

Het Nieuwe Testament is het tweede deel van de Bijbel.

Het gaat over Jezus, zijn leven, dood en opstanding, en de eerste christenen.

Context

Het Nieuwe Testament is het tweede deel van de christelijke Bijbel en bevat 27 boeken die geschreven zijn in de eerste eeuw na Christus, in het Koine-Grieks. Het omvat vier evangeliën (Matteüs, Marcus, Lucas, Johannes), de Handelingen der Apostelen, brieven van Paulus en andere apostelen, en de Openbaring van Johannes. De samenstelling van de canon was een geleidelijk proces. Tegen het einde van de tweede eeuw was er brede overeenstemming over de kernboeken. Het Concilie van Carthago (397) bevestigde de lijst van 27 boeken die sindsdien door vrijwel alle christelijke tradities wordt erkend. Het Nieuwe Testament is het best gedocumenteerde antieke document: er zijn meer dan 5.800 Griekse manuscripten bewaard gebleven, plus duizenden vertalingen in het Latijn, Syrisch, Koptisch en andere talen.

Praktisch gebruik

In de kerkelijke praktijk vormt het Nieuwe Testament de kern van de prediking. De evangeliën worden gelezen in een leesrooster dat het kerkelijk jaar volgt. De brieven van Paulus zijn fundamenteel voor de christelijke theologie en ethiek. In het Nederlandse taalgebied zijn er meerdere vertalingen beschikbaar: de Statenvertaling (1637, herzien in 2010), de Nieuwe Bijbelvertaling (2004), en de Bijbel in Gewone Taal (2014). Elke vertaling heeft een eigen karakter en doelgroep. Bijbelstudie - het systematisch lezen en bespreken van bijbelteksten - is in veel gemeenten een kernactiviteit, zowel individueel als in groepsverband.

Categorie: Kerk & Bijbel

Gerelateerde begrippen

Verder op GeloofLex