Oude Testament
Het Oude Testament is het eerste deel van de Bijbel.
Het vertelt over God, Israël en de voorbereiding op Jezus.
Context
Het Oude Testament is het eerste deel van de christelijke Bijbel en komt grotendeels overeen met de Hebreeuwse Bijbel (Tenach) van het jodendom. Het bevat 39 boeken (protestants) of 46 boeken (katholiek, inclusief deuterocanonieke boeken) die geschreven zijn over een periode van vele eeuwen. Het Oude Testament omvat verschillende genres: de Thora (de vijf boeken van Mozes), historische boeken, wijsheidsliteratuur (zoals Spreuken en Prediker), poëzie (Psalmen, Hooglied) en profetische geschriften. Het vertelt het verhaal van Gods relatie met het volk Israël. De verhouding tussen Oud en Nieuw Testament is een kernvraag in de christelijke theologie. Marcion (2e eeuw) wilde het Oude Testament afschaffen, maar de kerk verwierp dit: het Oude Testament is onmisbaar voor het begrijpen van het Nieuwe.
Praktisch gebruik
In de kerkelijke praktijk worden teksten uit het Oude Testament regelmatig gelezen in de eredienst, vaak gekoppeld aan een nieuwtestamentische lezing. De Psalmen zijn het 'gebedsboek' van de kerk en worden in alle tradities gezongen of gelezen. In het Nederlandse onderwijs is kennis van het Oude Testament achteruitgegaan, terwijl de cultuur er diep door beïnvloed is. Uitdrukkingen als 'het beloofde land', 'zondvloed', 'salomonsoordeel' en 'Babelse spraakverwarring' komen uit het Oude Testament. De relatie met het jodendom maakt het Oude Testament ook tot een bruggenbouwer in de interreligieuze dialoog. Christenen en joden delen deze teksten, al lezen ze die op verschillende manieren.
Categorie: Kerk & Bijbel