Solidariteit

Solidariteit is het besef dat mensen met elkaar verbonden zijn en verantwoordelijk zijn voor elkaars welzijn. In de christelijke sociale leer is solidariteit een kernprincipe: de sterke draagt bij aan het welzijn van de zwakke.

Solidariteit gaat verder dan medelijden: het is de bereidheid om je in te zetten voor de ander, ook als dat iets kost. De christelijke basis is het gebod van naastenliefde en het beeld van de kerk als lichaam van Christus: als één lid lijdt, lijden alle leden mee (1 Korintiërs 12:26).

Context

Het begrip solidariteit kreeg in de rooms-katholieke sociale leer een prominente plaats door paus Johannes Paulus II, die het definieerde als 'een vast en standvastig besluit om zich in te zetten voor het gemeenschappelijk welzijn'. In Nederland heeft solidariteit vorm gekregen in het verzuilingssysteem, de sociale zekerheid en het poldermodel. In de bevrijdingstheologie (Latijns-Amerika) werd solidariteit verbonden met de 'voorkeursoptie voor de armen'.

Praktisch gebruik

Solidariteit is zichtbaar in diaconaal werk, ontwikkelingssamenwerking, eerlijke handel en vluchtelingenopvang. In kerken wordt solidariteit gepraktiseerd door collectes, diaconale projecten en persoonlijke hulp. In het dagelijks leven betekent solidariteit: bewust kiezen voor producten die eerlijk zijn geproduceerd, tijd geven aan vrijwilligerswerk, of opkomen voor mensen die geen stem hebben.

Categorie: Geloof in de praktijk

Gerelateerde begrippen

Verder op GeloofLex