Sociale leer
De sociale leer van de kerk is het geheel van principes over rechtvaardigheid, menselijke waardigheid en het gemeenschappelijk welzijn, ontwikkeld door de rooms-katholieke kerk. Het biedt richtlijnen voor maatschappelijke vraagstukken op basis van het evangelie.
De sociale leer rust op vier pijlers: menselijke waardigheid, gemeenschappelijk welzijn, solidariteit en subsidiariteit. Zij behandelt thema's als arbeid, armoede, mensenrechten, milieu en vrede. De sociale leer is geen politiek programma, maar een moreel kompas gebaseerd op het Bijbelse mensbeeld.
Context
De sociale leer van de kerk begon formeel met de encycliek Rerum Novarum (1891) van paus Leo XIII, over de rechten van arbeiders. Sindsdien hebben pausen regelmatig sociale encyclieken uitgebracht. Belangrijke documenten zijn Quadragesimo Anno (1931), Pacem in Terris (1963) en Laudato Si' (2015, over milieu). In Nederland heeft de sociale leer invloed gehad op de oprichting van vakbonden, de KVP (later CDA) en katholieke sociale organisaties.
Praktisch gebruik
De sociale leer beïnvloedt hoe kerken en christenen zich opstellen bij maatschappelijke vragen: vluchtelingenopvang, klimaatbeleid, eerlijke handel, armoedebestrijding. In Nederland zijn katholieke organisaties als Cordaid en Vastenactie geworteld in de sociale leer. Parochies organiseren diaconale projecten op basis van deze principes. De sociale leer biedt ook een kader voor persoonlijke ethische keuzes rond werk, consumptie en burgerschap.
Categorie: Geloof in de praktijk