Menswording

Menswording is dat God het menselijke bestaan deelt.

Het laat zien dat het gewone leven ertoe doet.

Context

Menswording is de Nederlandse term voor incarnatie: het geloof dat God in Jezus mens is geworden. Het begrip benadrukt dat Jezus echt deel kreeg aan het menselijke bestaan, met lichaam, emoties, relaties, lijden en sterfelijkheid. In de christelijke theologie is menswording van groot belang omdat het iets zegt over zowel God als de mens. God blijft niet ver weg, maar verbindt zich met de wereld. Tegelijk wordt zichtbaar dat mens-zijn niet iets is om te ontvluchten, maar iets dat serieus genomen wordt. Historisch kreeg het begrip vorm in discussies over Jezus’ identiteit. Als Jezus alleen goddelijk zou zijn, zou zijn menselijkheid schijn kunnen worden. Als hij alleen menselijk zou zijn, zou de unieke christelijke claim over Gods nabijheid wegvallen. Menswording probeert beide kanten vast te houden.

Praktisch gebruik

In Nederland wordt menswording vaker gebruikt dan incarnatie, vooral in preken, kerstvieringen, catechese en kerkelijke uitleg voor een breed publiek. Het woord klinkt concreter en minder technisch. Praktisch heeft menswording gevolgen voor hoe gelovigen spreken over kwetsbaarheid, lijden, lichamelijkheid en nabijheid. Omdat Jezus mens wordt, is het menselijke leven niet iets dat buiten God om staat. Dat kan troost bieden aan mensen die worstelen met pijn, verlies of schaamte. Ook in gesprekken met buitenstaanders is menswording een bruikbaar woord. Het opent sneller een gesprek over wat christenen eigenlijk bedoelen als zij zeggen dat God dichtbij komt. Daarbij blijft het wel een lastig begrip, omdat het raakt aan de grens van wat logisch volledig uit te leggen is. Wie naar de Nederlandse kerkelijke praktijk kijkt, merkt dat accenten per traditie verschillen. Toch draait het meestal om dezelfde vraag: hoe krijgt menswording concreet vorm in geloof en dagelijks leven?

Categorie: Bijbel & theologie

Gerelateerde begrippen

Verder op GeloofLex