Kaarsen branden

Kaarsen branden is een devotionele praktijk waarbij gelovigen een kaars aansteken als gebed, herinnering of teken van hoop. Het komt voor in de rooms-katholieke, orthodoxe en steeds vaker ook in protestantse kerken.

Het aansteken van een kaars symboliseert het gebed dat doorgaat, ook als de bidder weggaat. Het licht van de kaars verwijst naar Christus als 'het licht van de wereld' (Johannes 8:12). Kaarsen worden gebrand bij beelden van heiligen, bij het tabernakel, bij de paaskaars en bij gedenkplaatsen.

Context

Het gebruik van kaarsen in de christelijke liturgie gaat terug tot de vroege kerk. In de middeleeuwen werden kaarsen geassocieerd met gebeden voor overledenen en met devotie bij heiligenbeelden. In protestantse kerken werden kaarsen lange tijd vermeden als rooms gebruik, maar in recente decennia zijn gebedskaarsen ook in veel protestantse kerken teruggekeerd, vaak in een gedachtenishoek of stilteruimte.

Praktisch gebruik

In Nederland kun je in veel kerken een kaarsje branden bij een Mariabeeld, een gedenkplek of een gebedsmuur. Het is een laagdrempelige manier om een gebed of intentie uit te drukken, ook voor mensen die moeilijk woorden vinden. Veel mensen ervaren het aansteken van een kaars als troostend, met name bij verlies of ziekte. In de adventstijd worden adventskaarsen gebrand als aftelling naar Kerst.

Categorie: Geloof in de praktijk

Gerelateerde begrippen

Verder op GeloofLex