Getijdengebed
Het getijdengebed is een vaste gebedspraktijk op vaste tijden van de dag. Het komt voort uit de joodse en vroegchristelijke traditie van het bidden op vaste uren. In kloosters wordt het getijdengebed dagelijks gebeden.
Het getijdengebed bestaat uit psalmen, Bijbellezingen, hymnen en gebeden, verdeeld over verschillende momenten van de dag: de lauden (ochtend), de vespers (avond), de completen (nacht) en soms ook het middaggebed. Het ritme van het getijdengebed heiligt de dag en verbindt het dagelijks leven met gebed.
Context
De joodse traditie kent al vaste gebedstijden (ochtend, middag, avond). De vroege christenen namen dit over en ontwikkelden een uitgebreid systeem van gebedstijden. In de benedictijnse traditie (6e eeuw) werd het getijdengebed de kern van het kloosterleven, met de spreuk 'ora et labora' (bid en werk). Na het Tweede Vaticaans Concilie werd het getijdengebed vereenvoudigd en toegankelijker gemaakt voor leken. In protestantse kerken bestaat het getijdengebed niet als vaste praktijk, maar er is groeiende belangstelling voor, onder andere via de Taizé-gemeenschap.
Praktisch gebruik
In kloosters en abdijen wordt het getijdengebed dagelijks gebeden en is het open voor bezoekers. Steeds meer leken bidden thuis een vorm van getijdengebed, vaak met behulp van apps of boeken. Het ritme van vast gebed op vaste tijden biedt structuur en rust in een druk leven. In Nederland zijn er verschillende parochies en gemeenschappen die vespers of complieten aanbieden als laagdrempelige gebedsmomenten.
Categorie: Geloof in de praktijk