Wet en geweten

Wet en geweten verwijzen naar twee bronnen van morele oriëntatie in het christendom: de externe wet van God (de Tien Geboden, het onderwijs van Jezus) en het interne geweten (de innerlijke stem die goed en kwaad onderscheidt).

In de christelijke traditie is het geweten geen willekeurig gevoel, maar een gave van God: een innerlijk kompas dat de mens helpt om goed van kwaad te onderscheiden. Het geweten moet gevormd worden door de Bijbel, het onderwijs van de kerk en persoonlijke reflectie. De wet van God (met name de Tien Geboden) biedt objectieve richtlijnen die het geweten helpen.

Context

Paulus schrijft dat ook niet-joden 'de wet in hun hart geschreven' hebben en dat hun geweten daarvan getuigt (Romeinen 2:15). Thomas van Aquino ontwikkelde een uitvoerige theologie van het geweten, waarin hij stelde dat een mens altijd zijn geweten moet volgen, ook als het dwaalt - maar dat het geweten gevormd moet worden. In de Reformatie benadrukte Luther het primaat van het geweten: 'Hier sta ik, ik kan niet anders. ' Het Tweede Vaticaans Concilie noemde het geweten 'de meest verborgen kern en het heiligdom van de mens'.

Praktisch gebruik

In de praktijk helpt het begrip wet en geweten bij ethische beslissingen: wat zegt Gods wet over deze situatie? Wat zegt mijn geweten? In de opvoeding en het onderwijs wordt gewetensvorming gezien als een belangrijke taak. In het pastoraat worden mensen begeleid in het luisteren naar hun geweten en het leren onderscheiden tussen schuldgevoel en echt geweten.

Categorie: Geloof in de praktijk

Gerelateerde begrippen

Verder op GeloofLex