De wijzen zagen een ster die anderen blijkbaar niet opmerkten, of niet begrepen. Dit roept de vraag op: zijn er tekenen die wij missen? Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat we niet kijken, of niet weten hoe we moeten kijken?
In een cultuur van constante prikkels en haast is aandacht een schaars goed. Contemplatieve tradities in het christendom benadrukken het belang van stilte, opmerkzaamheid en presentie. Niet om iets bijzonders te zien, maar om het gewone echt te zien.
De Bijbel beschrijft Gods aanwezigheid vaak in het kleine: een fluistering, een briesje, een brandend braambos langs de weg. Het zijn tekenen die je mist als je te snel loopt of te veel verwacht. Gods taal is vaak subtiel.
Dit is geen beschuldiging. Het is eerder een uitnodiging. Misschien is het niet zo dat God afwezig is, maar dat onze aandacht elders is. Een dagelijks moment van stilte, een wandeling zonder telefoon, een bewust gebed kunnen helpen om anders te kijken.
De wijzen waren sterrenkundigen. Ze waren getraind in kijken. Misschien is geloof ook een kwestie van oefening: leren kijken, leren luisteren, leren opmerken wat er altijd al was maar wat je nog niet zag.
Categorie: Geloof & leven