Het misverstand dat angst en geloof niet samen kunnen gaan, legt een onmogelijke last op gelovigen. Het suggereert dat je pas echt gelooft als je nergens meer bang voor bent. De paaspreek nuanceert dit op een bevrijdende manier.
De preek zegt niet dat angst verdwijnt. Ze zegt dat angst haar macht verliest. Er is een verschil: angst kan er nog zijn, maar ze heeft niet meer het laatste woord. De prikkel van de dood is weggenomen, niet het gevoel van de prikkel.
In de Bijbel komt het bevel 'vrees niet' honderden keren voor. Niet omdat angst verboden is, maar omdat het een natuurlijke reactie is die steeds opnieuw moet worden beantwoord met vertrouwen. Angst is menselijk; het laten regeren van angst is de kwestie.
De opstanding biedt een nieuw perspectief op angst. Als het ergste dat kan gebeuren, de dood, is overwonnen, wat rest er dan om definitief te vrezen? Dit is geen recept tegen angststoornissen, maar een theologisch kader dat perspectief biedt.
Het helpt om angst te zien als een tegenstem, niet als de waarheid. De paaspreek is een sterkere stem die zegt: wat je vreest, heeft niet gewonnen. Je angst is begrijpelijk, maar de werkelijkheid is groter dan je angst.
Categorie: Geloof & leven