Het woord 'profetie' roept bij veel mensen beelden op van toekomstvoorspelling: iemand die vertelt wat er gaat gebeuren. In de bijbelse traditie heeft profetie echter een andere betekenis. Een profeet is iemand die spreekt namens God - niet primair over de toekomst, maar over het heden.
Bijbelse profeten als Jesaja, Jeremia en Amos spraken Gods woord in concrete situaties. Ze klaagden onrecht aan, riepen op tot bekering, troostten het volk in ballingschap en wezen op Gods trouw. Profetie was dus vooral een vorm van waarheid spreken in een situatie die dat nodig had.
Anna, de profetes uit het Lukasevangelie, past in deze traditie. Ze wordt niet beschreven als iemand die de toekomst voorspelt, maar als iemand die God dankt en over het kind Jezus spreekt tot allen die uitzien naar verlossing. Haar profetische rol is herkenning en verkondiging: ze ziet wat anderen niet zien en deelt dat.
De vraag wat profetische roeping vandaag betekent, is relevant. In veel christelijke tradities wordt gesproken over een profetische taak van de kerk: het aankaarten van onrecht, het spreken van waarheid, het bieden van hoop. Dit hoeft niet spectaculair te zijn - het kan ook bestaan in het eerlijk benoemen van wat misgaat in de samenleving.
Profetische roeping verbindt zich met roeping in bredere zin, met de werking van de Heilige Geest, en met de vraag hoe gelovigen hun stem gebruiken in de wereld. Het is geen exclusief ambt, maar een houding die ieder mens kan aannemen.
Categorie: Basis van het geloof