De wijzen zijn geleerden, mensen van aanzien. Toch buigen zij bij aankomst neer voor een kind in eenvoudige omstandigheden. Dit gebaar van aanbidding is opmerkelijk: het doorbreekt de verwachte hiërarchie.
Aanbidding in de Bijbel is meer dan een ritueel. Het is een houding van erkenning: iets of iemand is groter dan ik. De wijzen erkennen in dit kwetsbare kind iets wat hun kennis en status overstijgt.
Nederigheid betekent hier niet jezelf wegcijferen, maar eerlijk zijn over je eigen plek. De wijzen verliezen hun waardigheid niet door te knielen. Integendeel, hun knielen toont juist hun wijsheid: zij zien wat Herodes niet zag.
In de christelijke traditie is aanbidding nauw verbonden met verwondering. Wie zich laat verwonderen, wie bereid is het onverwachte te ontvangen, staat open voor een ontmoeting met het heilige. Aanbidding begint met openheid.
Epifanie leert dat ware aanbidding geen machtsvertoon is, maar een innerlijke beweging. Het gaat niet om de juiste woorden of gebaren, maar om de bereidheid je te laten raken door iets dat groter is dan jezelf.
Categorie: Geloof & leven