Het misverstand dat Pasen alleen een historisch feit is, maakt het tot een herdenking van iets dat lang geleden gebeurde. Maar de christelijke traditie belijdt Pasen als een levende werkelijkheid die het heden bepaalt.
De orthodoxe liturgie gebruikt bewust de tegenwoordige tijd: 'Christus is opgestaan', niet 'Christus is ooit opgestaan'. De opstanding is niet alleen iets van toen, maar iets dat nu doorwerkt. Het is een kracht die het heden vormt.
Praktisch betekent dit dat de paasboodschap consequenties heeft voor hoe je vandaag leeft. Als de dood niet het laatste woord heeft, hoef je niet te leven alsof dit alles is. Je kunt risico's nemen voor het goede, je kunt vergeven, je kunt opnieuw beginnen.
Pasen is ook een bron van verzet tegen onrecht. Als de dood is overwonnen, is geen enkel systeem van onderdrukking definitief. De christelijke hoop op vernieuwing begint niet na de dood, maar nu. Elke daad van gerechtigheid is een paasgebaar.
Voor het persoonlijke leven betekent Pasen: elke dag is een mogelijkheid voor opstanding. Elke ochtend is een klein pasen. Elke keer dat je opstaat na een val, elke keer dat je opnieuw begint, leef je de paasboodschap. Het is niet alleen geschiedenis; het is je leven.
Categorie: Geloof & leven