Verlies is een van de pijnlijkste menselijke ervaringen. Het verlies van een dierbare, van gezondheid, van een relatie, van een droom. In het licht van verlies kan de paasboodschap troostend zijn, maar ook pijnlijk: hoe kan je spreken over overwinning als je net hebt verloren?
De paaspreek ontkent het verlies niet. De opstanding vindt plaats na de kruisiging, niet in plaats daarvan. Het kruis wordt niet overgeslagen. De weg naar Pasen gaat door Goede Vrijdag heen. Dat betekent dat verlies en verdriet een plek hebben in het geloofsverhaal.
Pasen belooft niet dat verlies ongedaan wordt gemaakt. Het belooft dat verlies niet het einde is. Er is iets voorbij het graf, voorbij de leegte, voorbij het afscheid. Wat dat precies is, durft de traditie niet helemaal in te vullen, maar ze weigert het verlies het laatste woord te geven.
In de orthodoxe traditie worden overledenen herdacht met de woorden 'eeuwige gedachtenis' en de overtuiging dat de band van liefde niet wordt verbroken door de dood. De doden zijn niet verloren, maar leven bij God.
Voor wie rouwt is de paasboodschap geen snelle troost. Het is een langzaam werkende hoop. Het zegt niet 'wees maar niet verdrietig'. Het zegt: je verdriet is echt, je verlies is echt, maar er is meer. En dat meer is sterker dan de dood.
Categorie: Emoties & kwetsbaarheid