In de paaspreek van Chrysostomus wordt de hel (het dodenrijk, Hades) direct aangesproken als een verslagen vijand. 'De hel is verbitterd, want ze is overwonnen. Ze is verbitterd, want ze is bespot.' Dit dramatische taalgebruik heeft diepe theologische wortels.
In de orthodoxe theologie verwijst 'hel' hier niet primair naar een plek van eeuwige straf, maar naar het dodenrijk: de macht van de dood die alle mensen gevangen houdt. Christus daalt af in dit dodenrijk en breekt het open van binnenuit.
Het aanspreken van de hel is een literaire techniek die personificatie heet. De dood wordt voorgesteld als een persoon die heeft verloren. Dit maakt de overwinning tastbaar en dramatisch. Het is poëzie met theologische diepte.
De boodschap is dat geen enkele macht, hoe overweldigend ook, bestand is tegen Gods liefde. De hel dacht Christus vast te kunnen houden, maar werd juist door hem verslagen. Dit is het ultieme beeld van hoop: zelfs het ergste is niet sterk genoeg.
Voor moderne lezers kan de taal vervreemdend zijn. Maar de kern is tijdloos: wat je het meest vreest, wat je het meest gevangen houdt, heeft niet het laatste woord. Er is iets dat sterker is dan je diepste angst.
Categorie: Basis van het geloof