Veel mensen kennen het: een moment van helder inzicht, een preek die raakt, een gebed dat opent, en dan verdwijnt het weer. Binnen een paar dagen is het alsof het nooit is gebeurd. Dit kan frustrerend en ontmoedigend zijn.
De leerlingen op de berg Tabor maakten hetzelfde mee. Zij zagen het licht, hoorden de stem, maar moesten daarna afdalen naar de chaos beneden. En al snel bleken ze weer even onbegrijpend als ervoor. Inzicht is geen bezit; het is een glimp.
Psychologisch is dit verklaarbaar: intense ervaringen worden snel genormaliseerd door het brein. Maar theologisch zit er een diepere waarheid: geloof is niet bedoeld als permanente extase. Het is bedoeld als trouwe wandeling, met af en toe een lichtflits die de richting bevestigt.
De christelijke traditie kent praktijken om inzichten vast te houden: een geestelijk dagboek, terugkerend gebed, liturgische herinnering. Niet om het moment te herhalen, maar om het spoor ervan te bewaren als bron van kracht voor de gewone dagen.
Het verdwijnen van inzicht is geen teken van falen. Het is de menselijke conditie. Wat telt, is niet of het moment blijft, maar of het een richting heeft gewezen die je blijft volgen, ook als het licht weer verbleekt.
Categorie: Geloof & leven