Na de gedaanteverandering gebiedt Jezus de leerlingen te zwijgen. Dit zwijggebod is meer dan een praktische instructie; het raakt aan het wezen van mysterie. Sommige ervaringen zijn te groot voor woorden en worden door spreken eerder verkleind dan gedeeld.
Stilte heeft in de bijbelse traditie een diepe betekenis. Elia ervaart God niet in de storm of het vuur, maar in een 'zachte stilte'. De psalmen zeggen: 'Wees stil en weet dat ik God ben.' Stilte is niet de afwezigheid van God, maar vaak de voorwaarde om hem te horen.
In de contemplatieve traditie is stilte een oefening. Wie leert stil te zijn, leert luisteren voorbij het eigen denken en voelen. De woestijnvaders en -moeders van de vroege kerk zochten de stilte als de plek waar God het duidelijkst spreekt.
Het zwijggebod beschermt ook tegen oppervlakkigheid. Als de leerlingen direct over hun ervaring zouden spreken, zouden zij het reduceren tot een sensationeel verhaal. Door te zwijgen tot na de opstanding, krijgt het moment zijn volle betekenis in het grotere verhaal.
Voor het moderne leven, dat overspoeld wordt door woorden en prikkels, is de stilte van de gedaanteverandering een uitnodiging. Niet alles hoeft direct gedeeld, becommentarieerd of verklaard te worden. Sommige dingen groeien in stilte.
Categorie: Geloof & leven