Veel gelovigen herkennen het gevoel: anderen lijken intense geloofservaringen te hebben, terwijl het eigen geloofsleven stil en onopvallend verloopt. De gedaanteverandering kan dat gevoel versterken. Als zelfs de leerlingen zoiets meemaakten, waarom ik dan niet?
Het is belangrijk om te beseffen dat de gedaanteverandering een uniek moment was, niet de norm van het geloofsleven. Zelfs de leerlingen maakten dit maar één keer mee, en de rest van hun leven bestond uit gewoon volgen, twijfelen en leren. Het spectaculaire is de uitzondering.
Veel geloofservaring is subtiel: een moment van dankbaarheid, een onverwacht gevoel van vrede, een tekst die je raakt. Dit zijn geen mindere ervaringen dan het licht op Tabor. Ze zijn anders van vorm, maar niet minder echt.
De mystieke traditie waarschuwt zelfs voor het najagen van bijzondere ervaringen. Johannes van het Kruis schrijft dat God zich vaak juist in de duisternis openbaart, niet in het licht. De afwezigheid van spectaculaire ervaringen kan een teken zijn van diepe, volwassen geloofsgroei.
De vraag is niet of je bijzondere momenten meemaakt, maar of je leeft met aandacht en openheid. Gods aanwezigheid is er vaak, maar het vraagt oefening om haar op te merken. Niet iedereen hoeft de berg te beklimmen; het dal is ook heilige grond.
Categorie: Geloof & leven