Petrus' reactie op de gedaanteverandering is veelzeggend: hij stelt voor drie tenten te bouwen, een voor Jezus, een voor Mozes en een voor Elia. De evangelist merkt op dat hij niet wist wat hij zei. Het is een eerlijke beschrijving van menselijke verwarring tegenover het goddelijke.
Dit onbegrip is geen verwijt, maar een herkenbare waarheid. Mensen begrijpen zelden op het moment zelf wat hen overkomt. Inzicht komt vaak achteraf, wanneer de ervaring in een groter verband kan worden geplaatst. Geloof is vaak terugkijkend begrijpen.
Petrus wil het moment vasthouden. Dat is menselijk: hoogtepunten willen we bewaren. Maar de gedaanteverandering is geen eindpunt; het is een doorgang. Het wijst vooruit naar kruis en opstanding. Vasthouden zou de betekenis juist verliezen.
De leerlingen krijgen ook het gebod om te zwijgen tot na de opstanding. Pas dan zullen ze de samenhang begrijpen: heerlijkheid en lijden, berg en kruis, licht en duisternis horen bij elkaar. Voortijdig spreken zou het geheim vervormen.
Voor gelovigen vandaag is dit een bevrijdende gedachte. Je hoeft niet alles direct te begrijpen. Geloof kent een eigen tempo. Sommige ervaringen onthullen hun betekenis pas jaren later. Onbegrip is geen falen; het is de normale gang van het geloofsleven.
Categorie: Geloof & leven