In een cultuur van sensatie en sociale media kan geloof onder druk staan om spectaculair te zijn. Getuigenissen van wonderlijke genezingen, overweldigende bekeerlingen en hemelse visioenen domineren soms het beeld. Wie een stil geloof heeft, kan zich buitengesloten voelen.
De bijbel geeft een genuanceerder beeld. Ja, er zijn spectaculaire momenten: de gedaanteverandering, Pinksteren, de opstanding. Maar het overgrote deel van het bijbelse geloofsleven is gewoon: dagelijks bidden, trouw zijn, recht doen, voor je naaste zorgen.
Jezus zelf waarschuwde voor het zoeken naar tekenen. 'Een slechte en overspelige generatie verlangt een teken,' zei hij. Het zoeken naar het spectaculaire kan een vorm zijn van geloofsvermijding: je zoekt het bijzondere om het gewone niet onder ogen te hoeven zien.
De contemplatieve traditie leert dat de diepste Godservaring vaak de stilste is. Het is niet de donder, maar de zachte bries. Niet het visioen, maar de trouw. Niet het wonder, maar de dagelijkse keuze om lief te hebben.
Geloof hoeft niet spectaculair te zijn om echt te zijn. Het mag gewoon zijn, stil en volhardend. Dat is niet minder, dat is misschien wel de meest volwassen vorm van geloven.
Categorie: Geloof & leven