Er bestaat een hardnekkig misverstand dat echt geloof gepaard gaat met intense gevoelens, visioenen of overweldigende momenten. Wie deze ervaringen mist, kan het gevoel krijgen dat er iets ontbreekt aan zijn of haar geloof.
De bijbelse traditie laat een ander beeld zien. De meeste gelovigen in de Bijbel leiden een gewoon leven van trouw, gebed en dienstbaarheid, zonder spectaculaire ervaringen. Abraham wachtte decennia. Ruth leefde trouw in het dagelijkse. De meeste psalmen zijn geschreven vanuit het gewone, niet vanuit het bijzondere.
Geloof wordt in de christelijke traditie primair verstaan als vertrouwen, niet als gevoel. Vertrouwen kan samengaan met intense ervaringen, maar het kan ook bestaan in stilte, twijfel en dorheid. Het is niet de temperatuur van het gevoel die de echtheid van het geloof bepaalt.
De woestijnvaders spraken over 'acedia': geestelijke dorheid. Zij beschouwden dit niet als het falen van geloof, maar als een fase in de geestelijke groei. Wie door de dorheid heen blijft bidden en leven, groeit in een geloof dat niet afhankelijk is van ervaring.
Je geloof is niet minder echt omdat het stil is. Het is misschien zelfs sterker, omdat het niet steunt op gevoelens maar op keuze, op volharding, op trouw die dieper gaat dan emotie.
Categorie: Geloof & leven