De triomferende taal van de paaspreek kan weerstand oproepen. 'De dood is overwonnen, de hel is verslagen.' Is dit niet naïef? Is het niet te mooi, te absoluut, te ver verwijderd van de rauwe werkelijkheid?
Dit is een eerlijke reactie, en de christelijke traditie erkent die spanning. Het geloof belijdt iets wat de ervaring nog niet volledig bevestigt. Mensen sterven nog steeds, onrecht bestaat nog steeds, het leven is nog steeds moeilijk.
Maar de paastaal is bewust absoluut. Het is profetische taal die spreekt over wat is en wat komt, tegelijkertijd. Het is als een belofte: nog niet volledig vervuld, maar wel bindend. Het spreekt vanuit een werkelijkheid die breder is dan wat we nu zien.
Bovendien is de paaspreek geschreven door iemand die het lijden kende. Chrysostomus werd vervolgd, verbannen en stierf in ballingschap. Zijn triomferende taal is niet de taal van iemand die nooit heeft geleden, maar van iemand die door het lijden heen spreekt.
De vraag is misschien niet of het te mooi is om waar te zijn, maar of je bereid bent te vertrouwen op een waarheid die groter is dan wat je nu ervaart. Dat is geen naïviteit, maar hoop. En hoop is per definitie gericht op wat je nog niet ziet.
Categorie: Geloof & leven