Het misverstand dat aanbidding alleen een ritueel is, beperkt het begrip tot kerkdiensten, liederen en gebeden. Het Epifanieverhaal laat zien dat aanbidding veel breder is: het is een manier van in het leven staan.
De wijzen aanbaden niet alleen door te knielen en geschenken te geven. Hun hele reis was een daad van aanbidding: het zoeken, het onderweg zijn, het bereid zijn om verrast te worden. Aanbidding begon niet bij het kind, maar bij de ster.
In de christelijke traditie wordt aanbidding ook verbonden met het dagelijks leven. Paulus schrijft: 'Bied uw lichaam aan als een levend offer, dat is uw redelijke eredienst' (Romeinen 12:1). Aanbidding is hoe je leeft, niet alleen wat je doet in een kerk.
Dit betekent dat keuzes in het dagelijks leven, hoe je omgaat met mensen, hoe je je werk doet, hoe je reageert op onrecht, vormen van aanbidding kunnen zijn. Het gaat om de richting van je leven, niet alleen om rituele momenten.
Epifanie nodigt uit om aanbidding te verbreden: van ritueel naar houding, van moment naar manier van leven. Wie leeft met aandacht, openheid en bereidheid tot verwondering, aanbidt misschien al zonder het zo te noemen.
Categorie: Geloof & leven