Het lijkt een tegenspraak: vreugde en verdriet tegelijkertijd. Toch is dit een van de diepste inzichten van de christelijke traditie. Paasvreugde is geen ontkenning van pijn, maar vreugde die door pijn heen is gegaan.
De psalmen kennen dit al: 'Wie met tranen zaaien, zullen met gejuich oogsten' (Psalm 126:5). Tranen en vreugde zijn niet opeenvolgend maar verweven. De diepste vreugde kent de diepste tranen, en omgekeerd.
In de orthodoxe paasnacht is dit zichtbaar. De viering begint in volledige duisternis, na dagen van rouw om het lijden en sterven van Christus. De vreugde die dan doorbreekt is des te intenser door het verdriet dat eraan voorafging.
Voor mensen die rouwen kan de paasboodschap troostend zijn, niet omdat het verdriet wordt weggenomen, maar omdat het wordt omgeven door hoop. Rouw is liefde die nergens heen kan. Pasen zegt: er is een bestemming voor die liefde.
Je hoeft niet te kiezen tussen rouwen en geloven, tussen verdriet en hoop. De christelijke traditie houdt beide vast. Dat is geen zwakte maar rijkdom: het leven is complex genoeg voor tranen en vreugde tegelijk.
Categorie: Emoties & kwetsbaarheid