Na een intens geloofsmoment, een retraite, een diepgaand gesprek, een preek die raakte, kan de terugkeer naar het dagelijks leven als een koude douche voelen. Het licht is weg, de alledaagsheid is terug. Hoe ga je dan verder?
De leerlingen moesten na Tabor ook verder. Ze daalden af en troffen direct een situatie van nood en onmacht. Het contrast was scherp. Maar zij hadden iets meegenomen van de berg: niet het licht zelf, maar de herinnering eraan en de stem die zei: 'Luister naar hem.'
Praktisch helpt het om ankers te creëren. Een vast gebedsmoment, een tekst die je bij je draagt, een gemeenschap die je draagt. Niet om het licht terug te halen, maar om de richting te onthouden die het licht wees.
Het is ook belangrijk om de gewone dagen niet te onderschatten. De mystica Teresa van Avila zei: 'God wandelt ook tussen de potten en pannen.' Het heilige is niet alleen op de berg; het is ook in de keuken, op het werk, in de relatie, in de moeite.
Verder gaan als het licht weg is, is misschien de meest authentieke geloofsact. Het is geloven zonder zien, vertrouwen zonder voelen, volharden zonder bewijs. Dat is geen zwakte; dat is de kern van geloof.
Categorie: Geloof & leven