Verzuiling is de maatschappelijke indeling van de Nederlandse samenleving in religieuze en ideologische zuilen, elk met eigen scholen, media, politieke partijen en maatschappelijke organisaties.
Verzuiling was het systeem waarbij de Nederlandse samenleving was opgedeeld in afzonderlijke groepen (zuilen) op basis van levensbeschouwing of politieke overtuiging. De vier hoofdzuilen waren de protestantse, katholieke, socialistische en liberale zuil. Binnen elke zuil had men eigen scholen, kranten, omroepen, vakbonden, ziekenhuizen en sportverenigingen. Het bijzondere aan de Nederlandse verzuiling was dat de elites van de verschillende zuilen wel met elkaar samenwerkten op politiek niveau (de zogenaamde pacificatiepolitiek), terwijl het gewone volk grotendeels binnen de eigen zuil bleef. Arend Lijphart beschreef dit als een 'consociationele democratie'. De verzuiling bereikte haar hoogtepunt in de eerste helft van de twintigste eeuw. Vanaf de jaren zestig begon de ontzuiling: de zuilen brokkelden af door secularisatie, individualisering en de culturele revolutie van de jaren zestig. Restanten zijn echter nog steeds zichtbaar in het onderwijssysteem en de publieke omroep.
Categorie: Rooms-katholiek